Het eerste succes, het Cynophilia-kampioenschap deze zomer in Venlo, was al een prima prestatie van deze combinatie. Daar hebben ze dan nog een heel keurige tweede topprestatie aan toegevoegd: Nederlands kampioen FHN in de C-midi-klasse, de hoogste klasse voor honden met een schofthoogte tussen 40 en 50 centimeter.

En eigenlijk kun je dus spreken over een echte dubbel, twee keer Nederlands kampioen behendigheid. Want hoewel beide bonden, FHN en Cynophilia, eigen regels, eigen aangesloten verenigingen en een eigen competitie en kampioenschap kennen, hebben ze toch één ding gemeenschappelijk: behendigheid. Het maakt voor baas en hond dan ook niet uit welke bond de organisatie van een wedstrijd heeft, want behendigheid is behendigheid en daarbij gaat het er heel eenvoudig om om zo snel mogelijk en zonder fouten de parkoersen af te leggen.

Deze keer ging de titelstrijd over twee vaste parkoersen, met raakvlak-toestellen, en één jumping. De combinatie, die over die drie onderdelen de minste fouten had en de snelste tijd,  die mocht zich Nederlands kampioen FHN 2006 noemen.

Op het eerste onderdeel tikte Sep een latje van een van de laatste hoogtesprongen er af en dus was in de tussenstand “slechts” een derde plaats te noteren, de op één na snelste tijd met één fout.

Tijdens het tweede onderdeel leken de zenuwen al enigszins toe te slaan bij de naaste concurrenten. Eén voor één lieten zij steekjes vallen, terwijl Marjo, ongetwijfeld ook omdat ze al een paar jaartjes op dit niveau meedraait, schijnbaar heel rustig haar hond over het zeker niet makkelijke parkoers wist te dirigeren. Foutloos en de snelste tijd….het kampioenschap kwam in zicht.

In de stand na twee onderdelen stonden Marjo en Sep dan ook inmiddels op de eerste plek, zowel wat totaaltijd als aantal fouten betreft op ruime voorsprong op de rest van het veld.

De afsluitende jumping was dus een kwestie van geconcentreerd en uiteraard foutloos rondkomen, maar dankzij een gezonde dosis wedstrijdspanning, zoals Marjo dat noemt, ging dat inderdaad perfect.

Afgetekend wonnen ze ook het laatste onderdeel en het NK 2006 was een feit. En hoewel het de tweede titel was dit jaar was de vreugde er niet minder om want Sep is altijd enorm blij en super fanatiek als hij mag lopen samen met zijn “vrouwtje” en vooral als hij na de finish steeds uitgebreid wordt beloond.

Samengevat is 2006 een heel succesvol jaar voor Marjo en Sep, zeker als je bij deze twee NK’s ook nog even meeneemt dat dit jaar een derde plaats op het internationale IMCA-kampioenschap (het officieuze wereldkampioenschap voor kruisingen) is behaald, twee zeer aansprekende Master-certificaten zijn behaald op internationale wedstrijden in Denemarken én, en dat is misschien nog wel het allerbelangrijkste, Sep inmiddels vader is geworden van zes gezonde en prachtige pups bij een heel mooi en lief IJslands teefje, Sabine, van de familie Van Asperen uit Ottoland. En twee dochters uit dat nest, die luisteren naar de namen Toes en Wiede, proberen nu al de eerste behendigheidsvaardigheden van hun vader af te kijken en na te doen……maar pappa Sep vindt het nog veel te veel gekrioel om hem heen, hij laat de opvoeding liever over aan zijn drie andere roedelgenoten en zijn baasjes, hij raast en vliegt veel liever over de hindernissen op hun trainingsveld aan de Vorst in Lennisheuvel.